| yosakorn's profileเห็นเค้าถามว่า " โย้ไหน ...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
January 05 ข้ามปี มี ระเบิด ตำรวจ น้ำตา รอยยิ้ม อากาศเย็น ดอกไม้ไฟ และ "เรา" เหตุการณ์มันเริ่มต้นในคืนวันที่ก้าวข้ามปี 31/12/1006
ช่วงเย็นย่ำแต่ตัวผมกลับไม่เลือกที่จะฮำเพลง เพราะผมเลือกที่จะลอยเคว้งอยู่ในร้านขายโซฟาโฟมริมรั้วสวนจตุจักรกับเพื่อนสนิทสาวนามหลับตา โดยมีโปรแกรมที่เต็มตางรางว่าคืนทิวาราตรีนี้ จะมีที่ไหนที่เราต้องไปบ้าง ฝูงชนในสวนๆค่อยๆบางตา บ่งบอกสัญญาณให้รู้ว่มันถึงเวลาที่คต้องเก็บร้านเสียที ผมกับเพื่อนสาวหลับตา ก็ช่วยพี่เจ้าของร้านใจดีเก็บร้านด้วยความรวดเร็วก่อนจะ ขอตัวลาแยกย้ายทิศใครทางมันแยกย้ายไปสนุกกัน พี่เจ้าของร้านไปทางนั้นส่วนผมกับหลับตามาทางนี้
ผมกับหลับตามีโปรแกรม2งาน เริ่มงานแรกที่บ้านสาวดอกไม้ และจะจบงานสุดท้ายที่เลี้ยงรุ่นกลุ่มละมุนลิ้นบดินทรเดชา ระหว่างการเดินทางเหตุการณ์ไม่คาดฝันที่ทำเอาคนไทยสุดเซ็งส่งท้ายปีก็ค่อยๆส่งผ่านโทรศัพท์มาถือจากปากถึงหูส่งต่อมาเรื่อยๆจนถึงผมและเพื่อนสาวหลับตา เหตุระเบิดกรุงตามสถานที่เจาะจงเพื่อป่วนเมืองถูกกระจายออกจากเรื่องเล็กกลายเป็นเรื่องโคตรใหญ่ จนตัวเองรู้ตัวเองว่าควรจะรีบทำอะไร หาที่ปลอดภัยที่บ้านใกล้ ถึงบ้านสาวดอกไม้พอดิบพอดี
ประตูหน้าทางเข้าบ้านชั้น6ถูกเปิดออก มองเห็นเป็นภาพเหล่านายตำรวจเต็มโต๊ะพูดคุยเฮฮา ท่ามกลางโต๊ะอาหารที่วางวิทยุสื่อสารฟังรายงานเหตุการระเบิดอย่างใกล้ชิด ทุกคนสนุกสนานในขณะที่พร้อมออกทำงานอย่างทันท่วงที ผมนั่งลงกลางโต๊ะพอดี เบียร์เย็นๆ1ขวดพร้อมแก้ว1ใบถูกส่งมาให้เป็นอาวุธประจำกาย ผมไม่เคยรู้สึกปลอดภัยในการเทแอลกอฮอล์ใส่ร่างกายขนาดนี้มาก่อน ในขณะที่คนทั่วมักจะเบื่อกับตำรวจที่คอยตรวจ แต่วันนี้ผมกำลังนั่งระหว่างกลุ่มคนตรวจสะเอง
เหตุการณ์ระเบิดถูกรายงานเข้ามาอย่างต่อเนื่อง จนทำให้ชาวละมุนที่จะออกมาเลี้ยงรุ่นต้องอยู่แต่กับบ้าน งานเลี้ยงถูกยกเลิกในทันที เป็นสัญญาณบอกชัดเจนในค่ำคืนนี้ ผมจะต้องข้ามปีที่บ้านเหล่าตำรวจย่านจักรวรรดิ พอใกล้เวลาจะเปลี่ยนปี ผมเดินเข้ามาในห้องสี่เหลี่ยมชั้น6เพื่อโทรศัพท์หาเหล่าคนสำคัญเพื่ออวยพรปีใหม่ ก่อนที่เครือข่ายจะร่มผมกำลังพูดคุยกับเพื่อนสนิทหญิงที่ซี้มากที่สุดในชีวิตนามนกนางแอ่น ในขณะที่สนทนากันไป อวยพรกันไป ก่อนจะวางผมหารู้เลยไม่ว่าคนใกล้ๆเริ่มมีอาการที่แปลกไปไม่ธรรมดา เพื่อนสาวหลับตา โทรศัพท์เข้ามาหา ผมก็ไม่รับ เค้าบอกให้ไปหาของในกระเป๋า ผมก็ไม่ไป ร้องเรียกให้มาใกล้ๆ ผมก็ไม่ได้ยิน คำตอบสุดท้ายลงเอยที่ "แกสนด้วยเหรอ" หลังจากที่ผมถามว่า "แกเป็นอะไรรึเปล่า"
เสียงสะท้อนเด้งไปมาอยู่ในหัว ผมนิ่งค้างปากอ้าน้ำตาไหล คำพูดของเพื่อนสาวหลับตามันจี๊ดขึ้นมาในขั้วหัวใจ ผมถูกเธอกล่าวหาว่าไม่สนใจ ผมคนนี้นี่ไง คนไม่สนใจที่เดินตามเธอมาไม่ต่ำกว่า 1 ปี เสียงสะอื้นเข้ามาแทนที่เสียงพูดชี้แจงเหตุผล ผมหลบน้ำตาไม่อยากให้เธอเห็น ในขณะที่เธอเองก็เริ่มเบาอารมณ์ลงหลังจากเห็นน้ำใสที่ใต้ตาผม ความตึงเครียดค่อยๆจางหายไปจากห้องสี่เหลี่ยมอย่างเนือยๆ
ผมก็หยิบของ1สิ่งสีแดงออกจากกระเป๋า เป็นของที่ผมตั้งใจเตรียมมาให้และร้องขอในคืนวันที่เลขท้ายปีถูกเปลี่ยน ผมไม่สนใจแล้วว่าจะเป็นเวลาไหน สนแต่ว่ายังไงก็ต้องเป็นคืนวันนี้ ผมส่งสิ่งของที่นิยามมันว่าถุงมือข้างขวาให้ก่อนพูดคำง่ายๆ ว่าของสิ่งนี้ผมเก็บไว้ให้คนที่จะมาอยู่ข้างๆผม "ผมให้คุณ"
หลังจากผมกับเพื่อนสาวหลับตาตกลงทำความเข้าใจว่าหลังจากนี้ระหว่างเราคืออะไร และจะแสดงออกมาในรูปแบบไหน ชัดเจนหรือมากมายเพียงใด ผมขอละไว้ในฐานที่เข้าใจ เหลือไว้ให้คิดกันตามแต่จะสนใจมองของคนรอบตัว
เข็มนาฬิกาเลื่อนใกล้เลขสิบสองเข้าไปเรื่อยๆ ผมกับเพื่อนสาวหลับตาพาตัวเองออกจากห้องสี่เหลี่ยม ขึ้นสู่ที่โล่งดาดฟ้ากว้างอย่างเร็วไว สายลมพัดเข้ามาสะกิดผิวหนังจากทุกรอบด้าน แรงบ้างเบาบ้างสลับกันเป็นระยะๆ ตามจังหวะการนับถอยหลัง 10 9 8 7 6 5 4 3 2 1 แสงไฟก้อนกลมที่ก่อตัวจากพื้นล่าง ถูกส่งขึ้นกลางอากาศก่อนจะแยกตัวกระจายออกจากกันด้วยความเต็มใจที่จะมอบความงามให้แก่ห้วงเวหาในคืนวันข้ามปี
ถ้าไม่มีความมืดแล้วพลุจะสวยเหรอ ? คำถามนี้มีคำตอบในตัวเองทันที ช่วงเวลาห่างกันไม่นาน เจ้าก้อนแสงไฟกระจายตัวก็ถูกส่งขึ้นจากพื้นดิน ตรงโน้นบ้างตรงนี้บ้าง ตามเข็มนาฬิกาของแต่ละบ้านที่เดินแตกต่างกัน1ถึง5วินาที ช่วงเวลาสั้นๆไม่นาน เจ้าแสงสวยก็แพร่กระจายอยู่เกลื่อนฟ้า ด้วยความสูงชั้น12ที่ไม่มีกำแพงมาบังตาทำให้ผมกับเพื่อนสาวหลับตาถูกรายล้อมไปด้วยดอกไม้ไฟราตรี บรรยากาศเหมือนจะเป็นใจ สิ่งแวดล้อมใกล้ๆเหมือนรู้กัน คุณดาหลาเดินหายไป เหลือเพียงไว้แค่ ความกว้าง อากาศหนาว กับเรา2คน ผมเลือกที่จะไม่พูดอะไรก่อนจะใช้ปลายจมูกระบายใจทุกความในให้เพื่อนสาวหลับตาฟัง เพื่อนสาวตอบกลับด้วยปลายจมูกเช่นกัน ปลายจมูกพูดคุยกันเราต่างผสานเสียงลมหายใจ
คืนนี้คืนสุดท้ายปีเก่า กับวันเช้า เช้าวันปีใหม่ วันที่เลขท้ายปีถูกเปลี่ยน วันที่หลายสิ่งอย่าง มีการเปลี่ยนไป และก็มีอีกหนึ่งสิ่งเปลี่ยน ค่อยๆเปลี่ยน เปลี่ยนแบบเรียบง่าย คือคุณผมชั้นแกเปลี่ยน เปลี่ยนไปแล้ว แต่จะเปลี่ยนนานแค่ไหน อย่าไปสนเปลี่ยน สนเวลา สนอะไร สรุปท้ายปี ว่าหลังจากนี้และเรื่อยไป นายตัวใหญ่กับยัยหลับตากำลังถูกกาลเวลาหลอมละลาย . . .
. . . จนกลายเป็นคำว่า " เรา "
สุดใจครับเพื่อนสาว
กาลครั้งสุดท้าย . . . นายตัวโต Comments (6)
TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://yohnai.spaces.live.com/blog/cns!F7BF354A48A7BB86!716.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
